Home | Specials | Columns | Yield Boko: de comeback van een jaargangcrack

Yield Boko: de comeback van een jaargangcrack

Door 2
Letter groote: Decrease font Enlarge font
Yield Boko overtuigt in een nieuw baanrecord (foto: Kanal 75) Yield Boko overtuigt in een nieuw baanrecord (foto: Kanal 75)

De Zweedse jaargang van 2005 zal de geschiedenisboeken ingaan als een van de meest beloftevolle ooit. En misschien zelfs wel de beste. Ga maar na: Maharajah, Yarrah Boko, de vroeg overleden Brutus Sund en Europees kampioen der driejarigen Reven d’Amour. En wat te denken van Marshland, Noras Bean, Spring Erom en Yanantin Boko? Je zou het bijna vergeten, maar in de loop van het vierjarigenseizoen werd Yield Boko gezien als de meest getalenteerde van allemaal…

 

 

 

Bovenstaande opsomming van het ongekende potentieel uit deze jaargang is overigens verre van compleet. Imports als Nu Pagadi, Lord Capar en Lavec Kronos sierden met regelmaat de headlines van de regionale en landelijke media. Micro Mesh bleef als tweejarige ongeslagen. Hengsten als Knockout Rose, Rakas, Conrads Epilog, Wood Laday en Staro Cold Carat speelden op hun beurt eveneens hoofdrollen in Groep I-koersen en/of klassiekers. Dit alles om de kracht van deze generatie nog maar eens te onderstrepen.

 

Yield Boko debuteerde op 14 mei 2008 met een overwinning op Solvalla. Niet veel later ging er al een hoge roep van hem uit. Het feit dat de Finse toptrainer Timo Nurmos hem aanwees als zijn troef voor de klassiekers (overigens tezamen met Yanantin Boko) was daar mede debet aan. “Zowel fysiek als mentaal is hij van absolute topklasse. Hij heeft een grote toekomst voor zich.” liet de Fin na de pas tweede overwinning optekenen. Zonder de top van de jaargang op te zoeken won Yield ook zijn derde start, waarop ook vaste rijder Björn Goop een duit (of Zweedse kroon) in het zakje deed: “Timo is tot nu toe bewust voorzichtig met hem geweest; het Kriterium is het beoogde doel. Hij was verre van moe toen hij door de finish kwam, ik denk dat hij in staat is om Maharajah en de rest uit te dagen.”

 

Los van de uitspraken van de trainer en rijder was het niet moeilijk om te kunnen constateren dat Yield Boko over bijzonder veel talent beschikte. In tegenstelling tot veel Viking Kronos-toppers beschikte hij over spatzuivere gangen en een geweldige motoriek. Explosiviteit was zijn voornaamste wapen: hij kon vertrekken op een voetje van 1.10 en draaide zijn hand niet om voor een tempoversnelling van 1.18 naar 1.12 binnen vijftig meter. Het feit dat hij gefokt is middels de kruising Viking Kronos x Victory Dream is daar wellicht debet aan. Maar op zijn afstamming komen we binnenkort terug middels een uitgebreide analyse.

 

Na zes opeenvolgende zeges was het eindelijk zover. In de serie voor het Zweedse Kriterium zocht Yield Boko voor het eerst de top van zijn jaargang op. En ondanks de aanwezigheid van E3-winnaar Conrads Epilog en de op dat moment nog ongeslagene Hultman-pupil Milliondollarbaby blikte de media al vooruit op de te verwachten tweestrijd in de finale tussen Yield en Maharajah. Yield Boko vertrok aan een cotering van 1,40 als groot favoriet, maar faalde. Goop stond vrijwillig de kop af aan Conrads Epilog, terwijl Milliondollarbaby al snel opdook in het dodenspoor. De posities zouden tot en met de finish niet meer veranderen; Yield Boko zag nooit het daglicht en zou met alles nog over op de rug van de winnaar als derde eindigen. Weg finale. Er ontstond in de media nogal kritiek op de tactiek van Goop, maar tevens stonden diverse criticasters van Yield Boko op. Waarom zou Björn de kop afstaan als hij het volste vertrouwen had in de capaciteiten van zijn paard? En was het niet zo dat hij zijn meeste overwinningen had geboekt via een vast recept- in hoog tempo de kop nemen, vervolgens het tempo drukken om bij het ingaan van de laatste bocht de gaskraan weer open te draaien? En welke paarden had hij tot nog toe nu eigenlijk ontmoet?

 

De kritiek verstomde al snel. Nadat hij een serie won voor de Breeders Crown ontmoette hij in de desbetreffende halve finale (voor het eerst) de koning van de jaargang: Maharajah! Zoals verwacht stuurde Goop zijn pupil direct naar de kop. Hij kreeg de kans om de eerste kilometer af te leggen in een gezapig tempo van 1.17,5, maar met nog een dikke kilometer te gaan streek Maharajah op hem neer. Het tempo vloog de laatste kilometer omhoog. Waar vrijwel iedereen verwachtte dat Yield zou knakken onder de druk van het monster, bleek de uitkomst precies andersom te zijn. De Nurmos-pupil nam in de laatste meters afstand en won freewheelend middels een afsluitende kilometer in 1.11,9 om af te tikken in 1.14,8. Toegegeven, de als tweede aankomende Maharajah was niet op zijn best (hij zou t.g.v. een keelontsteking dan ook niet starten in de finale), maar toch. In de finale zou Yield definitief alle twijfels wegnemen. Hij nam zoals verwacht de kop, maar door toedoen van de stikhete Reven d’Amour kreeg hij niet de kans om onderweg het tempo te drukken. Desondanks won hij de finale spelenderwijs in 1.13,8 over 2.140 meter. Tijdens de huldiging deed de in extase verkerende fokker John Bootsman de legendarische uitspraak “Yield Boko verslaat Maharajah over de middenafstand zeven dagen per week!”. Om maar aan te geven hoeveel indruk zijn fokproduct had gemaakt. Uiteindelijk zou hij bij de verkiezing van de driejarige van het jaar achter Maharajah als tweede eindigen. Uit tien starts won hij negen keer en werd een keer derde.

 

Yield pakte de draad weer op in het vierjarigenseizoen met vier opeenvolgende zeges, waaronder twee onderdelen van de Solvallaserien. Hij bleek aan explosiviteit te hebben gewonnen waardoor hij nóg sneller vertrok. Maar tevens won hij koersen vanuit het veld. Zijn vijfde start was in de serie van de Derby. Ondanks een parcours vanuit het dodenspoor (hij startte vanuit het tweede gelid) naast Marshland won hij middels een laatste 500 meter in 1.09,1 spelenderwijs. Het was duidelijk: Maharajah beschikte over onnoemelijk veel macht en vermogen, maar hij had tevens zijn slechte dagen. Yield Boko daarentegen was een veel completer paard, die middels zijn serie bewees ook over de langere afstand te kunnen winnen. Vanuit het dodenspoor zelfs. In de dagen voorafgaand aan de Derby-finale werd, ondanks de in de breedte zo sterke jaargang, alleen maar gesproken over de te verwachten tweestrijd tussen Yield en Maharajah. In de vrijdagversie van het toonaangevende Travronden tipten de twaalf Derby-pikeurs hun winnaar. Eindstand: Yield Boko- Maharajah 9- 2. Slechts Kihlström onthield zich van commentaar.

 

De tweestrijd zou er inderdaad komen. Yield Boko nam na een paar honderd meter de kop, waarop Kihlström zijn monster direct in de aanval stuurde. Via constante fracties van 1.12 beukte Maharajah zijn rivaal murw. Yield hief de witte vlag reeds bij het ingaan van de laatste bocht. Geknakt finishte hij slechts als vijfde. De tijd heeft inmiddels uitgewezen over welke klasse Maharajah beschikt. De nederlaag van de trots van John Bootsman, die na de koers ook niet geheel fit bleek te zijn, was dus geen schande. Maar hij leek na de Derby nooit meer dezelfde te zijn…

 

Datzelfde seizoen won hij (bij afwezigheid van Maharajah) nog wel de Breeders Crown, zei het zéér nipt. In de daaropvolgende Solvalla Grand Prix moest hij echter zijn meerdere erkennen in de Duitser Nu Pagadi, zoals een jaar later in de Jubileumspokalen wederom het geval zou zijn. Hij won nog wel degelijk grote koersen, zoals het EK der Vijfjarigen en de V75 International, maar zijn onaantastbare aura was hij kwijt. De geschiedenis leek zich eens temeer te herhalen: een voormalige jaargangtopper die de stap naar de oudere eliteklasse niet wist te maken. Als zesjarige won hij nog maar één koers. En slechts 210.000 kronen. Met name als het aankwam op vechtlust schoot hij tekort. Psychisch geknakt, luidde het oordeel. Eigenaar Gert Carlsson besloot het nog één keer te proberen bij een andere trainer. “We zullen snel genoeg weten of het nog aankomt op een koersseizoen of dat hij zijn carrière voortzet in de fokkerij…”luidde zijn veelzeggende verklaring. Erg veel vertrouwen sprak er niet uit.

 

Yield Boko kwam onder de hoede van trainer Hultman en rijder Kihlström. Uitgerekend het duo achter antagonist Maharajah. Het monster dat Yield geestelijk geknakt leek te hebben. Er zat echter wel degelijk een overwogen gedachte achter deze keuze. Örjan Kihlström lijkt als rijder immers de gave te hebben om paarden weer op te kunnen bouwen als het gaat om zelfvertrouwen. Nóóit komt hij met een draver door de finish met losse lijnen, dit in tegenstelling tot rijders als Goop en Kontio. Spänst på linjen, zoals ze dat in Zweden zo mooi zeggen. Hij rijdt zijn paarden altijd aan het bit naar huis. Ook al zijn ze moegestreden, het is net alsof hij ze het idee geeft nog reserves achter de hand te hebben. Als een voetbalcoach die, pak ‘m beet, Frank Demouge het idee geeft dat hij beter is dan Lionel Messi. Het was nu of nooit voor Yield.

 

De berichten uit het kamp Hultman waren al snel positief. Yield zou dus terugkeren op de koersbanen, zijn fokkerijcarrière werd nog even uitgesteld. Na een paar zeer defensieve koersen van Kihlström, waarin de Viking Kronos-zoon zich zeer nadrukkelijk niet bemoeide met de strijd om de overwinning, moest het op 19 mei op Gävle gebeuren. Örjan ging over de sprintafstand all-in en ging vol voor de overwinning. Het zou uitlopen op een fiasco. Hij kreeg geen positie en bleef de volledige eerste kilometer hangen in het derde spoor. Toch finishte hij niet slecht en zette uiteindelijk nog een kilometertijd van 1.10,6 op de klokken. Een week later kwam hij aan de start in de Sweden Cup. Kihlström had zich reeds gecommitteerd aan een andere Hultman-pupil (Marshland), waardoor Ulf Ohlsson plaatsnam in de sulky. Voorwaar geen misselijke rijder, integendeel zelfs, maar toch een ander type dan Gubben-i-lådan Kihlström. Ondanks startnummer 1 werd hij van start af verrassend overvleugeld door de niet fitte Steel Pepper, die normaliter toch minder explosief is. Met nog zo’n achthonderd meter te gaan werd Yield Boko driedik in de aanval gestuurd. Heel even zag hij eruit als de winnaar, maar in de slotfase zette hij niet door. Het probleem van de geknakte psyche leek niet verholpen. In de finale speelde hij uiteindelijk geen rol van betekenis, al was dat door toedoen van het valse koersverloop eigenlijk niet zo vreemd.

 

Toch waren de geluiden vanuit stal Hultman onveranderd positief. Of eigenlijk: nóg positiever! Hij gedijde prima bij zijn training onder het zadel en leek steeds meer naar een vormtop toe te groeien, zo liet eerste man Massimo Vasallo optekenen in Travronden. Op 24 juni kwam Yield in Kalmar in actie in een serie van de Gulddivisionen, waarin hij wederom met nog zo’n achthonderd meter te gaan buitenom in de aanval werd gestuurd. De ontketende Oracle bleek bij lange na niet meer te achterhalen, maar Yield zette sterk door tot en met de finish. Met spänst på linjen werd hij in handen van Kihlström tweede. De puzzelstukjes vielen langzaam maar zeker in elkaar.

 

Afgelopen zaterdag was het dan zover. In het V75-onderdeel op de afsluitende dag van de Sprintermästaren-meeting won Yield Boko als vanouds. Ouderwets explosief van start en met de absolute wil om te winnen. Hij vestigde met een kilometertijd van 1.11,4 over 2.140 meter zelfs een nieuw baanrecord! Ook het laatste puzzelstukje was nu op zijn plaats. Het was Kihlström namelijk opgevallen dat op het moment dat hij de trekwatten uit Yield zijn oren trok tevens het moment was dat hij zijn strijdlust verloor. Nu won hij met vaste watten in zijn oren en kwam hij met spänst på linjen door de finish, terwijl hij nog reserves achter de hand leek te hebben. De comeback van een jaargangcrack!

 

Natuurlijk maakt één zwaluw geen zomer. En op Caballion na trof hij eigenlijk geen gevestigde namen. Bovendien was de baan van Halmstad in topconditie, waardoor meerdere baanrecords in een paar dagen tijd sneuvelden. Maar Yield Boko flitste weer van start af. Hij was weer boos toen hij op de finish afstormde. Hij had het aureool van onoverwinnelijkheid weer terug. Hij lijkt eindelijk zijn belofte waar te gaan maken. We weten snel meer. Op 4 augustus komt hij te Rättvik aan de start in de Ego Boys Minne, een onderdeel van de Gulddivisionen. Vervolgens zoekt hij, volgens de huidige planning, de echte top op in de Sundsvall Open Trot op Bergsåker. Dat hij daar zomaar even gaat winnen is nog maar de vraag, temeer omdat Kihlström eventueel andere ijzers (Orecchietti, Tamla Celeber) in het vuur heeft. Maar Yield Boko is weer een naam om rekening mee te houden!

 

Beoordeel dit artikel

5.00
Share on Facebook

Subscribe to comments feed 2 reacties Meld je aan of registreer je hier om een reactie te plaatsen!
Inloggen
Inloggen via Facebook

avatar
Jeroen van de Graaf 13 jul 2012
Schitterend stuk Bas!
avatar
Arend Fledderus 13 jul 2012
Heel mooi geschreven, kundig en met passie.....
Dit zijn de stukjes die deze site de moeite waard van het bezoeken zijn!
totaal: 2 | nu in beeld: 1 - 2

Inloggen

Inloggen via Facebook
  • Email naar een vriend Email naar een vriend
  • Print versie Print versie
  • Alleen tekst Alleen tekst

Auteur info

Bas Schwarz Bas Schwarz verzorgt voor ons o.a. het fokkerij gedeelte, schrijft columns en de voorbeschouwing voor de V75. Bas is voormalig leerling-pikeur en gediplomeerd trainer, geboren en getogen in de drafsport. Maakte zo'n kleine tien jaar geleden de switch van de sulky naar de laptop. Met name gespecialiseerd in de Zweedse en Noord-Amerikaanse drafsport en -fokkerij. Naast zijn werkzaamheden als journalist en publicist, o.a. als hoofdredacteur van het magazine "draaf" en correspondent voor Travronden, is hij hoofdzakelijk actief in de fokkerij-branche. In die hoedanigheid is hij o.m. werkzaam voor diverse stoeterijen en veilingorganisaties en verder als zelfstandig agent en adviseur.

Nieuwsbrief

Email: