Home | Specials | Columns | De grandeur van Johnny Takter

De grandeur van Johnny Takter

Door 16
Letter groote: Decrease font Enlarge font
Johnny Takter en Iceland (foto: Kanal 75) Johnny Takter en Iceland (foto: Kanal 75)

De fameuze quote “Good and great are seldom in the same man” is afkomstig van de legendarische Britse premier Winston Churchill. Waarschijnlijk doelde hij hiermee vooral op zichzelf. En misschien had hij wel gelijk en laten deze eigenschappen zich slecht verenigen binnen een mens. Gelukkig weet ik zeker dat er in ieder geval uitzonderingen zijn op deze regel.

 

 

“It takes a great man to be a good listener.”- Calvin Coolidge, President VS 1923-1929 

 

Toegegeven, ik ben erg sentimenteel van aard. Tot het pathetische aan toe. Maar ik heb nu eenmaal een zwak voor verschillende grote namen uit de Zweedse drafsport van de jaren 80 en 90 die zich inmiddels in de herfst van hun carrière bevinden. Uiterst correcte en sympathieke nestors als Torbjörn Jansson en Hans-Owe Sundberg. Enorm vakbekwaam is een typering die ik zeker niet mag vergeten. Afgelopen vrijdag viel een prachtig, maar ook ontroerend artikel te lezen in het Zweedse Travronden over een man die zeker in het hiervoor genoemde rijtje thuishoort. Tommy Hanné vierde grootse successen in de genoemde tijdsspanne, maar speelt sinds een decennium een relatief marginale rol op zijn thuisbaan Solvalla.

 

Enige jaren geleden werd gewag gemaakt van het feit dat de voormalige trainer van toppers als Ata Star L en Dream Of Goal ten prooi was gevallen aan een agressieve vorm van alvleesklierkanker; zijn kans op genezing bedroeg minder dan tien procent. Na een operatie en een acht maanden durende periode van chemotherapie werd hij echter kankervrij verklaard. Ik gebruik het misselijkmakende cliché van “zijn kanker overwonnen” bewust niet, want deze ziekte valt niet te verslaan. Je hebt geluk, of niet. Zo simpel is het. Hoe dan ook: in het bewuste artikel kwam naar voren dat Hanné recentelijk is gediagnosticeerd met longkanker (in beide longen) in een vergevorderd stadium. De kans op genezing is uitgesloten.

 

Mede door recente gebeurtenissen in mijn privé-leven greep deze ontboezeming me enorm aan. Ontroerd las ik verder over hoe Tommy geen heil meer ziet in verdere chemo-kuren en alle ellende die daarbij komt kijken. Over hoe hij hoopt dat hij nog één zomer mag meemaken. En over het gegeven dat zijn bestaan met dravers zijn leven nog steeds zin geeft. Het trieste verhaal werd afgesloten met een passage over een persoon uit de drafsport aan wie de 66-jarige Hanné veel steun ondervindt. Naar zijn zeggen “een fantastische man om mee te praten”. Iemand met een luisterend oor. En die vervolgens met de juiste woorden ondersteuning en motivatie weet te bieden. Hij doelde op Johnny Takter. Het verbaasde me niks.

 

“Great spirits have always encountered violent opposition from mediocre minds.”- Albert Einstein, in 1921 onderscheiden met de Nobelprijs

 

Ik ben niet helemaal objectief in deze kwestie. Reeds geruime tijd ben ik namelijk een bewonderaar van “Mannen med trollstaven” (“man met de toverstaf”) Bo W Takter en zijn twee zoons. De geëmigreerde Jimmy W geldt al jaren als één, zo niet dé beste trainer van Amerika. En “Elegant kusk” (“de elegante pikeur”) Johnny, de oudste van de twee, behoort al geruime tijd tot de allerbeste rijders van Zweden. Hij wordt echter ook min of meer gezien als de filosoof onder het Scandinavische rijdersgilde.

 

Het talent van Johnny werd al op piepjonge leeftijd onderkend. Zijn bijna telepathisch aandoende gevoel voor een paard en zijn tactisch geniale ingevingen zijn zelfs voor een leek makkelijk te herkennen. Het feit dat hij reeds op 26-jarige leeftijd de toenmalige hegemonie van Olle Goop, Stig H Johansson en Jim Frick wist te doorbreken door Zweeds kampioen te worden is in dat kader dan ook veelzeggend. Toch is hij nooit onomstreden geweest. Met name de wedders liepen (en lopen) niet altijd met hem weg. Verdwaald in de spelonken van zijn eigen gedachten heeft hij zo nu en dan namelijk wel eens een gruwelijke off-day. Het zijn dagen waarop niets doet denken aan een in actie zijnde briljante geest. Koersen waarin niets, maar dan ook echt helemaal niks lukt.

 

In de herfst van 2004 kwam Takter op een andere manier in opspraak. Een feestje in de kroeg werd na sluitingstijd voortgezet in huiselijke kring tot in de vroege uurtjes. Het was een periode waarin Johnny te kampen had met het alcoholspook. Hoe hij daar terecht kwam kon hij zich later niet goed meer herinneren; hij kende de daar aanwezigen niet of nauwelijks. Op het moment dat er ruzie ontstond probeerde hij de boel te sussen, maar dat kwam hem duur te staan: Takter werd bewerkt met een kapmes en stond drie maanden buitenspel. Goed en wel hersteld ging het wederom mis in het nachtleven. Bij een ruzie om een taxi werd hij ernstig mishandeld. Johnny Takter zonk weg in een diepe depressie en zou anderhalf jaar in de anonimiteit verdwijnen…

 

“A great man is always willing to be little.”- Ralph Waldo Emerson, Amerikaans essayist en één van de grondleggers van het transcendentalisme in de 19e eeuw

 

Eenmaal terug aan het draffront was Takter fitter en beter dan ooit. 2007 werd het succesvolste jaar uit zijn carrière, met als hoogtepunt zijn overwinning in de Derby met Commander Crowe. Ik had het geluk om het van dichtbij te mogen meemaken. Het mooiste moment was enige minuten na de koers. Zijn vader was een aantal jaren eerder ernstig ten val gekomen en belandde daarbij met zijn hoofd tegen een traptrede. Hij overleefde het ternauwernood, maar het gebeuren had zowel fysiek als mentaal zijn sporen nagelaten.

 

Ondersteund door een wandelstok betrad Takter senior de winnaarsring, waarop Johnny hem met een betraand gezicht in de armen viel. Nadat de man met de toverstaf deze koers in 1983 wist te winnen met Micko Fripé was de spreekwoordelijke cirkel nu rond. Een periode van rampspoed werd definitief afgesloten. Als er een speld zou zijn gevallen, dan was dat buiten Malmö nog te horen geweest. Ik kan er niks aan doen, maar het bezorgt me nog steeds kippenvel wanneer ik aan dat moment terugdenk. Ik heb u gewaarschuwd; ik ben een akelig sentimenteel mannetje.

 

Voor een veelgevraagde, zogenaamde catchdriver ligt het gevaar op de loer dat hij zijn professie gaat ervaren als lopendebandwerk. En dat hij paarden eerder gaat zien als nummers in plaats van levende wezens. Bij Johnny Takter ligt dat anders. Een droevig voorbeeld. Tijdens de meeting van de Åby Stora Pris 2009 stuurde hij Immenso November naar de leiding in een V75-koers. Bij het ingaan van de tweede bocht begon de Kolgjini-pupil voor de kar te zwabberen, waarna hij nog geen honderd meter later ter aarde stortte. Hij stierf ter plekke ten gevolge van een gescheurde aorta. Nog voordat hij zijn laatste adem uitblies zat Johnny gehurkt naast zijn hoofd. Hij kuste het in doodsstrijd verkerende dier innig op zijn voorhoofd. Om vervolgens hevig ontdaan, ondersteund door zijn vriendin Jenny, de baan te verlaten. Immenso November was voor hem veel meer dan een nummer.

 

Voor de grote massa staat grootsheid in de sport gelijk aan het aantal behaalde successen. Ik zou dan ook gemakkelijk een hele pagina kunnen vullen met alle overwinningen (meer dan 3.000) die Takter in Europa en Amerika geboekt heeft. In mijn beleving is een dergelijke invulling echter een devaluatie van het begrip “grootsheid”. Zaken als menselijke normen en waarden, humaniteit en een bepaalde levensethiek zijn wat mij betreft namelijk onlosmakelijk verbonden aan een dergelijke status.

 

Een groot aantal internationaal succesvolle pikeurs die door menigeen bewierookt wordt zijn voor mij “gewoon” getalenteerde sulky-artiesten. En niets meer dan dat. In een artificiële sport en fokkerij als de onze- en in de rest van de hippische en gedomesticeerde wereld- is een bepaalde mate van exploitatie van het dier onvermijdelijk. Zolang dit op een humane en respectvolle manier gebeurt is dat ook helemaal niet erg. Maar sommigen gaan soms wel erg ver in deze exploitatie. Het irriteert me zo nu en dan mateloos wanneer juist deze personen worden geroemd door de media en/of het publiek.

 

“Your greatness is revealed not by the lights that shine upon you, but by the light that shines within you.”- Ray Davis, farmaceut, auteur en fokker van appaloosa-paarden

 

Wanneer je het hebt over grandeur, echte grootsheid, dan is Johnny Takter een van de beste voorbeelden uit de drafsport van de huidige tijd. Een mooi recent proefstuk valt te lezen in de laatste blog van Thomas Hedlund op de website van Travronden. Hij beschrijft daarin een tafereel zoals dat zich vorige week afspeelde op een woensdagavondmeeting van Solvalla. Nadat hij een paard had voorgewerkt in de ijzige kou begaf Johnny zich richting de pikeurskamer, waarschijnlijk om zich te warmen aan een kop koffie. Halverwege de trap bedacht hij zich, draaide zich om en liep- eenmaal beneden gekomen- naar de uitgang van de baan.

 

Nieuwsgierig geworden besloot Hedlund om Takter van een afstandje gade te slaan. De reden dat Takter zich bedacht: Iceland, de draver waarmee hij in 2011 de Elitlopp wist te winnen, was zojuist voorgewerkt door trainer Stefan Melander. De Scarlet Knight-zoon kwam rustig stappend de baan uit, waarop hij staande werd gehouden door Johnny. Hij omhelsde het dier innig en klopte en streelde hem vervolgens liefkozend over zijn hals. Waarna beiden weer huns weegs gingen. Nadat de toppikeur bemerkte dat hij werd bespioneerd door de journalist verklaarde hij: “Dat paard is mijn vriend. Hij voorzag mijn leven van wat extra zonneschijn” (vrij vertaald). Beste lezers: dat is dus ware grootsheid. De grandeur van Johnny Takter. Een van de allerbeste catchdrivers ter wereld. Maar vooral groots als mens.

 

“The greatness of humanity is not in being human, but in being humane.”- Mahatma Ghandi, politicus, pacifistisch revolutionair en één van de grondleggers van de huidige staat India

 

Beoordeel dit artikel

4.56
Share on Facebook

Subscribe to comments feed 16 reacties Meld je aan of registreer je hier om een reactie te plaatsen!
Inloggen
Inloggen via Facebook

avatar
Cees de leeuw 21 mrt 2013
Complimenten voor het verslag.
avatar
Albert Dilling 21 mrt 2013
Mooi verhaal Bas!
avatar
Ferry Uljee 21 mrt 2013
inderdaad mooi en warm stukkie!
avatar
Rico K 22 mrt 2013
Dank voor dit mooie verhaal waardoor ik nog veel meer respect heb gekregen voor Johnny takter dan ik al had.
avatar
Jeffrey Anwar Joenoes 22 mrt 2013
Inspirerend verhaal!
avatar
Eric Rams 22 mrt 2013
Bas, recht uit het hart. Prachtig...en jouw taalvaardigheid verdient een pluim!
avatar
Arend Fledderus 22 mrt 2013
Indrukwekkend verhaal, heel, héél mooi verwoord.
Wat is het toch jammer dat we dergelijke epistels zo weinig zien.
Bas, complimenten!
avatar
Jenna Hills 22 mrt 2013
Wow Bas, ben diep geraakt van dit mooie stuk! Super geschreven!
Gr Jen
avatar
Sytske de Vries 22 mrt 2013
Pracht artikel! Van genoten.
avatar
Chris van Hattem 23 mrt 2013
Wie geeft hier nou niet 5 sterren voor ?
Well done, Bas. Grattis !
avatar
Cor Plug 23 mrt 2013
Mooi verhaal,er zijn dus ook nog pikeurs die liefhebber zijn
avatar
Bert van Dooyeweerd 24 mrt 2013
Mooi verhaal Bas, en inderdaad een groot man. Breng deze verhalen in een boek uit, en je hebt een bestseller.
avatar
paul den dekker 24 mrt 2013
Je noemt jezelf een akelig sentimenteel mannetje, het siert je! Wat een geweldige column, je bent in mijn ogen een fenomeen! Dank je!
avatar
Ineke Sas 24 mrt 2013
Dit is inderdaad een mooi en ontroerend verhaal!
Mijn complimenten!
avatar
Jan Roelofsen 25 mrt 2013
Prachtig!
Wanneer komt je volgende column? ;)
avatar
Bas Schwarz 28 mrt 2013
Vanaf deze plek wil ik graag iedereen bedanken voor de enthousiaste reacties die ik via mail, sms, facebook en deze website heb mogen ontvangen. Het was bijna overweldigend. En zeker motiverend voor een volgende bijdrage.
totaal: 16 | nu in beeld: 1 - 16

Inloggen

Inloggen via Facebook
  • Email naar een vriend Email naar een vriend
  • Print versie Print versie
  • Alleen tekst Alleen tekst

Auteur info

Bas Schwarz Bas Schwarz verzorgt voor ons o.a. het fokkerij gedeelte, schrijft columns en de voorbeschouwing voor de V75. Bas is voormalig leerling-pikeur en gediplomeerd trainer, geboren en getogen in de drafsport. Maakte zo'n kleine tien jaar geleden de switch van de sulky naar de laptop. Met name gespecialiseerd in de Zweedse en Noord-Amerikaanse drafsport en -fokkerij. Naast zijn werkzaamheden als journalist en publicist, o.a. als hoofdredacteur van het magazine "draaf" en correspondent voor Travronden, is hij hoofdzakelijk actief in de fokkerij-branche. In die hoedanigheid is hij o.m. werkzaam voor diverse stoeterijen en veilingorganisaties en verder als zelfstandig agent en adviseur.

Nieuwsbrief

Email: